نوي کاله راشه له یو ښکلي سپین سبا سره
یو مې د جانان د سرخو شونډو له مسکا سره
بل مې د محنت د وږمو ښې مستې ګډا سره
بل له بلاګانو نه ازادي پښتونخوا سره
راشه که راځي راشه که راځي
راشه که راځي د سړي خورو ځالي وراني کړه
دې جنتي خاوره کې ښایسته خوني وداني کړه
مینه مې نمکینه وه رنګینه شوه
خدای سته له هر چا راته مهینه شوه
نور په هره حوره باندې ړوند یمه
ښکلي مې په ښکلو کې حسینه شوه
زړه مې غواړي چې یاران مې ټول را ټول کړم
خندا ورکړم له غمونو یې را بېل کړم
هر یو ځای کړم په مسند د رحماتو
بیا وکړم تماشي، خدای ته مې ځان ایل کړم
زه به صبر خپل زړګی کم
خو یادونه دې حملې کړي
ستا له کلي به نور بند شم
خو خالونه دې اشارې کړي
تورې سترګې دې قاتلي
تل مې زړه کې دهماکې کړي
د ملا حورې جنت کې
بصیر یي دلته تماشې کړي
ته مې روح ته مې ساه د بدن
ته طوطي زما د زړه د ګلشن
بې له تا ما مړ بوله هر دم
لکه مړ چې وي پروت په کفن
سترګې ستا شهلايي خماري
خوۍ کې ته يي هوسۍ د ختن
ستا بصیر به په تا وي ژوندی
ښه په نره دې تا دی مئین
د میړانې او غیرت په ورځ مې گوره
یو قدم به وروسته نشم که افغان وم
د پښتو فطرت مې دومره اسلامي دی
که اسلام نه وای نو هم به مسلمان وم
فکر کړم دا شعر به د اجمل خټک او یا هم غني بابا وي، که یي چیرته تاسې اصلي شاعر پیژنئ نو د مهربانۍ له مخې یي ماته د نظرونو په برخه کې ولیکئ. مننه
اې ناصیحه! مینه څه ده مینه اور ده
هر معشوق د خپل عاشق د سترګو تور ده
ته چې موږ ته زموږ مینه پردۍ بولي
باد شي ورک شي هغه خو مې د زړه کور ده
زما لیلا را نه خفه شوه
بیا د غمونو سلسله شوه
د زړه په کور کې مې نن غم ده
غم هم نه سمه غمخانه شوه
ربه ته را باندې رحم وکړه
پاکه مینه مې نظرانه شوه
زه یم ډوب د هغې په غم کې
خو هغه رانه بیګانه شوه
عشق هم سمندر وي د هر چا بېړۍ په سر ساتي
کله بېړۍ سورۍ شي نو يي ډوبه بې خبره کړي
ګل کرم اغزي خیږي حیران یمه حیران
هر څه په تندي کېږي حیران یمه حیران
دا د حسن لمر چې درنه پورې غاړه پریوزي
څنګه دي خاني کېږي حیران یمه حیران
سوځمه هر څو که د لمبو په منځ کې پروت یم
بیا مې هم یخني کېږي حیران یمه حیران
دغه د وطن حسن شناس کي چې يي ویني
یووې او په سپرلي کېږي حیران یمه حیران
ته د اباسین په غاړه وچي شونډي ناست یي
ستا هم زندګي کېږي حیران یمه حیران
اوږده شپه به زه سبا کړم****** ستا تصویر ته بې رڼا کړم
ټول غـــــــــــمونه د دنــــیا به****** زه هیر ستا په یوه خندا کړم
بې له تا، زه په پسرلې کې مړاوی یم
بې له تا، د دې سحرا هوسۍ لیوانې ښکاري
بې له تا، دا تور غر تور دیو را ته ښکاري
ته چې راسره يي، زه په پسرلي کې را زرغونیږم
ته چې راسره يي، دا ارته سحرا را ته ماڼۍ ښکاريته چې را سره يي، دا تورغر راته د زړه کلا ښکاري
پرون شپه مې یوه پرښته درولیږله تر څو تا وویني، خو ته ویده وي او هغه پرښته بیرته ژر راغله!
پوښتنه مې ترې وکړه چې ولې داسې ژر راغلي؟
ویل يي چې هېڅ پرښته نه غواړي بله پرښته وویني!
بارانه واوره لږ مې لوند کړه
لوند هم نه لږ مې پاک کړه
پاک له ګناهونو
اور به بلیږي په زړګې کې زما
تل به سوځیږي ارمانونه زما
ورځه- ورځه نور مه راګوره شاته
ړنده او کڼه به شي په حال ته زما
راشه د غمونو په باران کې ته چترۍ مې شه
مینه شه وفا شه د خواږه ژوند یوه موسکۍ مې شه
اوږدې شپې د فراق دي لیونیه هوا هم سړه
خیر ده نن راشه د سړي بړستن ګرمۍ مې شه
لوی اختر مو مبارک شه
اختر دې هغو مبارک شه
چې د خپل یار نرۍ سرې شونډې تل زبېښینه
اختر کې تل وو دیدنونه
په دې اخـــتر کې بېلــتانه ســــم نیمی کړمه
حقیقت او مجاز
دا دوه حورې د جنت دي وهي شرابو کښې لامبو
که مې سترګې د جانان بیا شولې ډکې د اوبو
چې د مینې په مذهب کښې شک کول کافر کېدل دي
که منم دې کافر کېږم خلاص به نه شم په توبو
د نرګس بوی کښې پېیلی د سپوږمۍ د شغلو جال دی
په کښې پروت یو لیونی دی چې مجنون دی که بلال دی
څومره؟
څومره مینه مستۍ درکړم، ادب څومره؟
څومره تا دلدار جانان کړمه، رب څومره؟
نه زه ستا په حد د ځان په حساب پوه شوم
ستار پوهیږي په خپل هنګ او طرب څومره؟
تورانۍ په ساز، سرود تر کومې رسي؟
ګلاب پوه دی د ښایست په مطلب څومره؟
دا سپوږمۍ چې کل جهان حیران حیران کړي
دا پوهیږي د خپل نور په سبب څومره؟
رنګ رڼا د خپل ځیګر پرې خورومه
دومره خېشت وي چې زما وي طلب څومره
دا چې سرې شونډې يي اور، سرور روښان کړي
معشوق پوهیږي د عاشق په مطلوب څومره؟
زما مینه د ادب د پنجرې ووځي
وایه څومره دې جانان کړم، رب څومره؟
نن شپه به ستا په یاد کې اوښکې توی کم
د خپل زړګي هر یو ټپ به بیا ټپي کم
هر یو غم به دې میلمه کم په سرو اوښکو
ورته وېړ به دوسترخان د زخمي زړه کم
ته څه خبر یي زما له حاله دلروبا
مه شه دا حال د حسین په کربلا
خدای پیدا کړمه یوازې یو انسان
دا غمونه او خوشالۍ دي ستا له خوا
لمونځ مې یي کافر به شمه څنګه دې قضا کړم
راشه چې د خپل زړه په خلوت کې د ادا کړم
ته د قدر شپه یي خو په شپو کې را نه ورکه
تا پسې به ډېرې اوږدې لنډې شپې رڼا کړم
غشي راکوه چې اژدها په تندي وولم
موسکه راته مه کېږه چې نښه به خطا کړم
زه هغه مجنون یم چې مې زړه خواره کېږدۍ کړ
ګورې به لیلا به له وچ ډاګه را پیدا کړم
دین د پښتو نغښتی د ملالې په ټپه کې
دا د ټپو ژبه به له خدای سره اشنا کړم
ډول به شم اتڼ به شم، شغا به شم د څڼو
بیا به طالبان د جوماتونو په ګډا کړم
خاورې یم خو لمر به تر لاس ونیسم که خیر وي
ستوری به شم پاس به له سپوږمۍ سره خندا کړم
بیا به د غاټولو دغه لوټ کاروان را ټول کړم
لاس به په سپرلي واړوم زر به یي پخلا کړم
مړ ستا پر ښکلا یمه
هم دې په خندا یمه
ته یوه حوره شاپیرۍ
ته ګلپاڼه شهزادګۍ
جوړه کړي خدای حسینه
چې پرې راغلي زما مینه
ملايي په ډېر تحصیل شي شاعري ده له حکمته
ملکي خو بادشاهي ده خاني هم له سلطنته
پیري لا لویه پایه ده ده له ډېره ریاضته
مفت اسان ګڼي دا دواړه پښتانه له جهالته
هر سړی ورته ملا وي چې په یاد کا څو ایته
چې پیر و هغه شاعر دی قافیه غلطه کته
هغه سګ ورته ملک وي چې کلمي وړي له محلته
خان هغه چې تر... پرېوزي په زانګو کښې وهي لته
پیر هغه چې پسي درومي څو سر توري په دا لته
د سولې جرګه
ارواح مې د غلجي میرویس، ګور کې ناکراره ده*******وینه پښــــتنه مې نن رګو کې ســـــرګردانه ده
کابل، خیرخانه مېنهزه چـــې کله مړ شــــــــمه تورې جامـــــې واغونده***** راشــه په ســـلګو ســلګو اخــیري دیدن به وي
سرته را سره کېنه ښکل مې کړه مرګون بــــــاندې***** بیا به مې ونه ویني ټول عــــمر ژوندون باندېڅوک به مخ او سر وهي څوک ولاړ غمجن به وي***** راشـــه په ســـلګو ســـلګو اخیري دیدن به وي
ټول به وي یـــاران یـــــاران زه به پکـــې نه یمــــه***** کور به وي لحــــد زمـــــــــا هلـــته به ویده یمه
زه به ترې نه لاړ شـــــمه دا کلــــــــی وطن به وي ***** راشـــه په ســـلګو ســـلګو اخیري دیدن به وي
راشـــــــــــــه د وفـــا په خـــیال تا پسـې ژړیږمــــه ***** پس له مرګه بیا پرې څـــه تاته چـــې یادیږمـه
بیا به عمر چیرته وي، خاورو کــــــــې دفن به وي ***** راشــــه په ســلګو ســـلګو اخیري دیدن به وي
یار کې مې لږ هم و پوښتي اې خدایــــه!
بس قبله مې د هغې کور شو خبر اوسي
ستا سجدې او عـــبادت به پر ځای پرېږدم
که یو ځل راسره یار جنګ د سـترګو وکړي
غرمو خـــــــــوړلی مازدیګـــر دی چیرته تږی نشـې- د جل وهنې لوی خطـــــــــر دی چیرته تږی نشي
اوښــــکې څنډه مه! د پلـو څنډو کې غــوټه کړه لږ- په مخکې دښته او ســـــفر دی چیرته تږی نشي
له لېمو ښــــکته د خولو په ډنډ دې شونډې کېږده- وخت درنه ځي د لارې ســر دی چیرته تږی نشي
وږمـــه چلیږه د پیکي ســیوری تت شـــوی نه دی- یو تنکی څاښت ختلی لمر دی چیرته تږی نشي
د غـــــــرونو لاره چــــــــنګه ونګه د جـــانان تر کلي- د پښــــتنو ســــپېره خیبر دی چیرته تږی نشـــي
په هـــر ګـــــودر کې ســـــــنګرواله د زمزمو چینې- هم میکــــده او هم ســـاغز دی چیرته تږی نشي
ستا په انتظار کې چې زه شمعې بلوم یوه لا مــړه نه وي چې پرې بلـه لګــوم
تا ویل په دې لاره تیریږم ته خپه نشــي شوي ته لادرکه اوس دې پلونه ښکلوم
بس تم شه اې ژوندونه!
همدلته ودریږه!
نور همدلته په ګونډو شه
ته یو بې مهاره اوښ
ته له کاروان نه ډېر لرې پاته
ستا پیل او پای نا څرګند
ستا خوځښت له رڼا څخه پرته
هسې عبث ښکاريږي
تا ته چا لاس درنکړو په دغه نړۍ
تا ته په دې ماته سورۍ بېړۍ
بس تم شه اې ژوندونه!
نور همدلته په ګونډو شه!
ته سمندر کې له توپان سره ډغرې وهي
حیران په دې یم چې لا څه دې په زړګې کې لري!
غزل
بس په شـکرانه کـــې يوه خوله راوړه پال ګورم له رغوي ســـــره زړه راوړه
نه مـــرمه ورځـه سر ته مې مه كـينه تږی يمـــــــه ولاړه شــه اوبـــه راوړه
نه دي غشي ، زړه باندې خواږه لګي سترګـــې دې راپورته کړه باڼـه راوړه
تاويل چـې ســـترګــې تورومــه پــرې تاويل دســـــــوي زړه رانجــــــه راوړه
نه به څښــي لېوال دغه ترخه شراب ته ورته د ســـــرو شونډو خواږه راوړه
نن بیا سرو ګلونو خپل رنګ ستا له اننګو پور کړی
هلته د غره په ډډه کې خړې زرکې هم
ستا د تګ خویونه کوي
د ختن هوسیو هم ستا د سترګو اړول زده کړي
په پسرلي کې د سهار نسیم هم خپل ځان ستا په شان پوست کړی
اسمان هم د خپل ښایست لپاره په خپله غېږه کې ستوري ساتي
او ستا د تنکۍ زنې د شنه خال ځلا خپروي
سپینه سپوږمۍ هم په وریځو کې پټ پټوني کول
هرو مرو یې کومه ورځ ته په سپین پلو کې لیدلې وي
او زما د خالق دې چارې ته لا ګوره!
چې د جنت حوري یې هم ستا په شان خلق کړي
دا زمـــــــــــا ګـــریوان تـه ګــــــوره اې زمـــــــا د ســـترګــو تــــــــــوره
ستا په عشق کې سپیلنی شوم بس ســــــــــتا د مینې له تیز اوره
خـــپل دیــار راتــــه پردی شـــــــو تښــــــتم ځـــــــــم له خــپله کوره
په تــش کـــتو مــې زړګــــی درکړ خـــبر نه ومه له دې ډګـره ســپوره
که په هند کې نشته سپینه
هوسۍ سترګې ماجبینه
خدایه ته و ما ته راکړی
یوه سبزه او نمکینه
په دوو زلفو عنبر پاشه
په دوو شونډو شکرینه
چې هر ځای ته یی ګورم
ښایسته ښکلي مهینه
هوسناکه ښیوه ګره
شوخه شنګه دلسنګینه
د یاری په علم پوهه
سخندانه نکته چینه
ورځ او شپه که ځینې چاري
د خوشال د ښکلو مینه
ګرانې سلام!
تیر اختر دې بختور شه
جوړ د زړه دې هر پرهر شه
ته به ومني که یه
د اختر د لومړۍ ورځ په سهار
ما د خپل ټوټي ټوټي او ناروغ زړګي
د خلوص او صفا نه ډکې ډکې مبارکۍ
په یوه ګوښه خلوت کې
د خپلو اوښکو په بدرګه
ستا متبرک او حسین خیالي انځور ته وړاندې کړلې
هیله من یم!
هیله من یم چې په زړګې دې در تیر شوي
او یا دې هم ښۍ سترګه رپیدلې وي
په پای کې بیا هم درته وایم
چې تیر اختر دې یو ځل بیا بختور شه!
کابل- خیرخانه مېنه
خلک کړي لاسونه پورته، ځینې هســـې پرې تیرېږي
ځینې وايي خدای دې مل شي ارمانجن له دنیا ولاړو
یوه د نــاز غــرور څښتنه بیـا مخ واړوي او غــونګـیږي
په مذهب دمحبت سوم دنفرت له دينه اوړم
دليلی په ابى سترګو بدګومانه يمه خدايه
ځار شم د ليډر تر کولمو خېټه يې د ښکلولو ده
چا مهار چا اوښ وخوړ، او ده واړه کاروان وخوړ
دوستانو دا پورتنی بیت، د کرزي د ناکامه حکومت د ځینو لیډرانو لپاره ډېر ښه صدق کوي، هیله من یم چې خوښ مو شي.
په تکليف کښې د يو دوست تکړه اواز
دى له ټولو خوږله واړو ښــکلى ســاز
د دنېا تورې لښکرې د عالم ډېرې خبرې
زړه مې نه خوځي له ځایه غر خو هسي وي که نه
ستر خوشال بابا
ته نابلده یې دې کږلیچونو کی به وغورځیږي
او دا تنګی شلم په دی کی کش په دی کی ناری لری
دا وطن پرخې لري ګرګي لري ګارې لري
زلمیه دلته هلاکو او چنګیز خان هلاک شو
دلته مرۍ د ګورګین پرې شوه انګریزان هلاک شو
د مغلیانو او سقاویانو نه تنې پاتې دي
همدې ګړڼو کې پرون دلته روسان هلاک شو
کلـــی کور به درته پرش کــړم د ارغـــــوان په ګلو
خو ته کله راځي
لیــــلا کله راځي
ستا د تن بوی او رڼا ده، ستا شــتون احساسومه
خو ته کله راځي
لیــــلا کله راځي
زه به مړ ستا په یادو شم لکه شمعه په تیاره کې
خو ته کله راځي
لیــــلا کله راځي
رب نه غواړمه تا مسکۍ که دلته یې که هلته یې
خو ته کله راځي
لیــــلا کله راځي
زه یـــمه پښـــتون خو لیــــلا راتــه افغـــــان وايي
کله چې ترې خوله غواړم ني ني راته مدام وايي
دا مې شوه کعبه د مینې زه یې په طواف ګرځم
زارۍ توبــې مـې نه اوري تل راته بګــوان وايـــي
زه خــو یې د ځان بولم خو تقدیر یې زما نه کوي
حــک حـــیران ولاړ یــمه دا راته د ګـــــذران وايي
زه خو یې په مېنه کې فقیر ملنـــګ د عصر شوم
اوس مې پروا نه کوي کافــــره راته خـــــان وايي
ته نه یې دلته
دلته په دې توره کوټه کې
دلته یو زه او بل ستا ارواح اوسي
دلته تکې تورې تیارې خپل لغړن څادر وېړ کړی
دلته د بېلتون پاچاهي ده
او د وصال برجونه ټول نړوي
زه تل پکښې ستا انځورونه باسم
خو د زماني ظلمت یې زما له سترګو تل پټوي
سترګې راته ړندې او لاسونه مې تړلې ښکاري
خو په ژبه مې د پښتو یو شعر راتیر شي
(توره شپه به خدای رڼا کړي
شین خالۍ به خدای پیدا کړي)
زما خو کسې هم ستا د راتګ لپاره له سترګو
وتلي
شوق، ذوق، خوند او د ځوانۍ ډبډبه ټوله ولاړه
یوازې خپلې ساه ته یم په تمه، چې هغه به
کله ووزي
مینه حقیقت، حسن سایه د حقیقت