د فلسفي غني خان شعر
حقیقت او مجاز
دا دوه حورې د جنت دي وهي شرابو کښې لامبو
که مې سترګې د جانان بیا شولې ډکې د اوبو
چې د مینې په مذهب کښې شک کول کافر کېدل دي
که منم دې کافر کېږم خلاص به نه شم په توبو
د نرګس بوی کښې پېیلی د سپوږمۍ د شغلو جال دی
په کښې پروت یو لیونی دی چې مجنون دی که بلال دی
مینه حقیقت، حسن سایه د حقیقت