پکـــــــــــــــــــــــــــــــــتیکا

د خدای (ج) له خوا یو بریښنالیک:

نن چې کله له خوبه راوېښ شوي ډېر خوشاله شوم او تلوار

مې و چې اوس به له ما سره خبرې وکړي، خو ته په خپله

 بستره کې همداسې یوې خوا بلې خوا رغړیدلي. کله چې

له خوب را وپاڅېدي، درته کتل مې چې اوس به له

ما سره خبرې وکړي هغه هم ډېرې کمې خبرې او یا هم د

 هغه پیښې له کبله چې پرون دې په ژوند کې تر سره شوه

له ما څخه مننه وکړي.  خو چې فکر مې وکړ ډېر بوخت وي

 هغه هم د ډول ډول خوراکونو په خوړلو او د ډول ډول

 کالیو په خوښولو کې چې څه ډول کالي واغوندي.

ولاړې خپل دفتر ته او حاضري دې لاسلیک کړه وروسته

 ښه شین چای سره له چاکلیټو سره درته راغی او په څښلو

 دې پیل وکړ، دلته بیا ښه درته ځېر شوم چې اوس به لږ

وخت له ما سره د خبرو کولو لپاره بېل کړي، خو لیدل

مې چې د خپل دفتر ځينې کارکوونکي دې د هغوۍ د کار

د ښه نه کولو په خاطر سخت وترټل او سپکې سپورې دې

 ورته وویلې. تا په دفتر کې خپله باچاهي چلوله او ما ستا

 څارنه کوله. کله چې د مړۍ وخت را ورسید بیا لږ څه

خوشاله شوم چې ښه شو اوس به زما ددې نعمت شکر په

ځای کړي، خوکله چې اشپز مړۍ درته راوړه  د یو څو

ګولو په خوړلو سره دې پیشکاب په ګوتو ورټیله کړ او

 ورته دې وویل چې: (دا دې څه پاخه کړې!؟!)  له مړۍ

خوړلو وروسته ما ویل چې اوس به د ماسپښین د لمانځه

لپاره اودس وکړي د تشناب په لورې ولاړې د ډېرې ګرمۍ

 له کبله دې غسل وکړ، خو اودس دې ونه کړ او دلته دې زه

 بیا د ډېر انتظار ه سره سره  په انتظار پرېښودلم ښه دې

زړه هم کېدول خو ودې نه غوښتل. له دفتر نه د رخصتۍ

 وخت راغۍ او ته بېرته په خپل نوي ماډل موتر کې د خپل

کور په لورې ولاړې. کور ته په رسیدو سره دې د کور مخ

 ته یو پخوانی ملګری چې ډېر بې وزله شوی و، له تا نه د

څو افغانیو د پور غوښتنه وکړه، دلته په داسې حال کې چې

 تا پیسې هم درلودي خو وردې نه کړې اوپه زړه کې دا

 درګرځیدل چې دا په خپله غریب دی، نو زما پیسې به 

 څنګه بېرته راکوي او په ډېره کبرجنه لهجه دې هغه ته

وویل چې زه تا نه پېژنم او کور ته ننوتي. په کور کې دې

سپینګیری پلار اودس کاوه او د مازدیګر د لمانځه

لپاره جومات ته تلوئ او له تا نه یې هم جومات د تلو

 غوښتنه وکړه، خو تا هغه ته هو وویل او کوټې ته ولاړې

او په خپل کټ باندې اوږد وغزیدلي او بیا د دنیا په

چورتونو کې ډوب شوي. خو زه لاهماغه شان درته په

 انتظار وم. ان تر ماښامه پورې ته په خپلو چورتونوکې

لمبیدلي، زه درته اننظار وم، خو زه دې هېر وم  د شپې د

 مړۍخوړلو وخت را ورسید کوم چې ښه په زړه پورې مړۍ

هم وه ټوله کورنۍ دې په دسترخوان راټوله شوه  هر یوه په

 بسم الله سره په مړۍ خوړلو پیل وکړ او وروسته یې په

 شکر ایستلو سره بس کړه، خودلته تا نه یوازې دا چې زه

دې دریاد نه کړم، مړۍ دې هم  بې بسم الله او بې شکر

ایستلوپای ته ورسوله.  

وروسته دې د ماخوستن لمونځ هم نه وکړ او همدا شان

 ویده شوي، خو زه ټوله ورځ تاته په تمه وم چې اوس به له

 ما سره خبرې وکړي، اما ته په خپل سر او پرته له دې چې

 له ما سره مشوره وکړي او له ماڅخه مرسته او عنایت

وغواړي، ورځ دې تېره کړه. اې زما بنده!  زه له تا خپه یمه.

  ما تاته ښه ژونددرکړ او په ژوند کې مې هره سختي تاته

اسانه کړه، خو تا زه هیر کړی یم. ته بې وفا یې! خو پام کوه

 چې کله کله زه هم له داشان کسانو سره سخته بې وفایي

کوم.