څلور شمعې
څلور شمعې وي او ډېرې سوکه سوکه وېلې کېدلې، په هغه ارامه
چاپيريال کې د هغوۍ د خبرو غږ تر غوږو کېدای شوای.
لومړۍ شمعې وويل: زه د سولې او ارامۍ نښه يمه، هېڅوک زما
لمبه روښانه نه پرېږدي زه باور لرم چې ډېره زر به مړه شمه....يو
ځنډ وروسته د سولې او ارامۍ شمعه په بشپړه توګه مړه شوه.
دوېمې شمعې وويل: زه ايمان او اعتقاد يمه، خو نور د زياترو
خلکو لپاره د هغوۍ په ژوند کې ارزښت نه لرم، نو له همدې کبله
زما شتون اړين نه دی....وروسته له يوه نرم الوېښ (نسيم) سره
د ايمان شمعه هم مړه شوه.
درېيمې شمعې په وارخطايي وويل: زه مينه يمه، خو ددې وس نه
لرم چې نوره روښانه پاته شمه، خلکو زه په خپل ژوند کې له پامه
غورځولې يمه او زما په ارزښت نه پوهېږي، هغوۍ ان دا هېر
کړي چې څنګه له خپلو نېږدي کسانو سره مينه وکړو.... لږ موده
وروسته د مينې شمعه هم مړه شوه.
بې له همه يو ماشوم دې خونې ته راننوت او دغو دريو مړو شمعو
ته يې وويل: ولې مړې شوې ياستۍ؟ ټول په دې هيله دي چې
تاسې به تر اخيره پورې روښانې پاته شئ....وروسته يې په چيغو
پيل وکړ....
څلورمې شمعې وويل: هېڅ غم مه خوره، تر څو چې زه يمه، نو
کولای شم نورې ټولې شمعې يو ځل بيا روښانه کړم. زه هيله
يمه.
په داسې حال کې چې د ماشوم له سترګو څخه اوښکې بهېدلې، د
هيلې شمعه يې راواخيسته او نورې مړې شمعې يې پرې ولګولې.
پام کوئ چې د هيلې رڼا بايد هېڅکله ستاسې له ژوند څخه ورکه
نشي.
نو هلته موږ بياکولای شو چې،په خپل ځان کې هيله، ايمان،
ارامي او مينه د تل لپاره زوندی وساتو.
مینه حقیقت، حسن سایه د حقیقت