خلوت

 

یوه را باندې ګرانه ده خو افسوس چې نه پوهیږي ورته ګورم

 

راته ګوري خو افسوس زما له سترګو نه پوهیږي چې څه شی په زړه کې لرم

 

دهغې غږ هره شپه په خوب کې اورم

 

د هغې بوۍ هره ورځ په شمال کې احساسوم

 

دهغې د ساه ګرمي مې صورت راته ګرموي

 

د هغې د کتو تږوالی مې لا اوس هم زړه راته کېکاږي

 

کاشکې له هغې سره وای

 

کاشکې له ما سره وای

 

کاشکې زه به خپله وای

 

کاشکې زړه مې لرلای اوښکې مې لرلای تر څو مې ورته هدیه کړې وای