شعرونه
لوی افغان
دا پښتانه که لر وبر پراته دي - ټول د ميرويس نيکه په ځيګر پراته دي
که غلجي که دراني او که خټک ياديږي- په خپله خاوره کې اغيارو ته ببر پراته دي
غيرت او مېړانه يې پلرنی مېراث دی- د اغيارو جنګ ته په ډګر پراته دي
پښتانه واړه زمريان دي دلته- بصيره جنګيالي مو په سنګر پراته دي
مسته خندا
په تمه ناست يمه د ښکلې ليلا- کله به راشي لکه لمر د سبا
لکه ډېوه اوس ويلې کېږمه زه- که مې دلبره راشي يو ځلې پرخوا
د زړه له درده که دې کړمه خبر- تش په کتو به رانه وخيژي ساه
دځيګر وينې خو مې ځکه څاڅي- چې راپه ياد شي هغه مسته خندا
د زړه دباغ هوا
سپوږميه وايه چې ليلا چېرې ده- زما د زړه د باغ هوا چېرې ده
دواړه ليمه مې ډک له اوښکو نه شوو- هغه سرې شونډې په خندا چېرې ده
زړه مې خوشاله چې به راشي بېرته- په خيال ښايسته هغه دنيا چېرې ده
په انتظار مې سترګې سپينې شولې- دخوار مئين هغه صحرا چېرې ده
پښتون
د پښتون د پښتنولي پښتو به وي دلې همېش
دافغان د پګړۍ سيوری به وي دلې همېش
پښتنې مورې روزلي اتلان د تاريخ دلته
ځکه به خښې ککرئ وي د پردو دلې همېش
پښتو به وي قانون په پاکه خاوره د افغان
د پښتون سر به قربان په دغه خاوره وي همېش
"بصير" خير که يو پاتې د زمانې له دې کاروانه
خو پښتون له زمانې سره پښتو کوي همېش
مینه حقیقت، حسن سایه د حقیقت