یوه ورځ یو ړوند سړی د سړک په غاړه ناست و او خپل مخ ته يي خپله د ګدايي خولۍ او یوه لوحه اېښي وه او پر لوحه یي داسې لیکلي وو: زه ړوند یم ما سره مرسته وکړئ.

په دې وخت کې یو نوښتګر ژورنالیست  د دې ړانده سړي تر مخ تیریده چې د هغه خولۍ او لوحې ته یي پام شو ګوري چې په خولۍ کې یوازې څو سیکې پرتي دي. سملاسي یي د ړانده سړي لوحه ور واخیستله او پرته له دې چې له هغه نه اجازه واخلي د لوحې لیکنه یي پاکه کړه او پر لوحه یي یوه بله جمله ولیکله او بیرته یي د ړانده سړي مخ ته کېښوده او ترې ولاړ. مازدیګر مهال چې ژورنالیست بیرته د هغه سړي تر مخ تیریده ګوري چې د ړانده سړي خولۍ له پیسو ډکه ده. دلته ړانده سړي هماغه ژورنالیست د خپل تګ له غږونو وپیژانده او پوښتنه يي ترې وکړه چې تا زما پر لوحه باندې څه ولیکل؟ ژورنالیست ځواب ورکړ چې، ما کوم خاص څه نه دي لیکلي خو هغه ستا مطلب مې په بل ډول سره ولیکه په همدې شان ورته موسکۍ شو او ترې ولاړ. ړانده سړي هېڅ وخت ونشوای کړای چې هغه جمله ولولي، خو پر لوحه یي داسې لیکلي و:


نن پسرلی ده، خو زه يي لیدلای نشم!!!