په پخوا زمانو کې یو هوښیار سړی د یوه ښار حاکم وو. هغه یوه غټه ډبره د ښار د لارې په منځ کې کېښودله او د دې لپاره چې د خلکو غبرګون په ګوته کړي نو په خپله یو نږدې ځای پټ کېناست.

د ورځې په اوږدو کې د ښار سوداګران، د حاکم وزیران او جنرالان په دې لاره تیریدل را تیریدل خو هیچا هم دا ډبره له ځایه لري نه کړه او له ځانه سره به يي ویل چې دا څرنګه ښار ده چې هېڅ نظم پکښې نشته. لعنت دې وي د دې ښار په حاکم باندې چې یوه ډبره د سړک له مخې نشي لري کولای.

ماښام نزدي وو او د ښار حاکم د خپل ښار د خلکو له دې بې تفاوته چلند څخه سخت خپه شوی و، اخیر یو کلیوال سړی چې په دې لاره تیریده او په خپل پنډکي کې يي میوه او سبزي وړله، د ډبرې له څنګه تیریده او ودریده. خپل بار یي په سختي سره پر ځمکه کېښود او په خورا زحمت سره يي دا ډبره له لارې څخه لري کړه. یو دم يي ولید چې تر ډبرې لاندې یوه کېسه ده، ګوري چې په هغه کېسه کې د سروزرو سیکې دي او یو لیک هم پکې ده چې پر دې لیک باندې داسې لیکل شوي وو: «هر خنډ یا مانع ښايي د انسان د ژوند د بدلون لپاره یو چانس وي.»

 

ایا موږ کله هم د نورو د ژوند خنډونو د هغوئ له مخې لري کړي دي؟!؟