په پخوا زمانو کې یو پاچا و او یو وزیر یي درلود.

د پاچا وزیر به تل دا ویل چې، هره پیښه چې کېږی هغه زموږ په خیر ده.

یوه ورځ پاچا په یوه تیزه چاړه باندې خټکۍ جلا کاوه چې ناګهانه یي ګوته هم ور سره پري کړه. وزیر چې هلته ناست و، نو یي وویل: اندیښنه مه کوه هر څه چې کېږي هغه ستا په خیر دي. پاچا د وزیر د دې خبرې په اوریدو سره عصباني شو او خپلو عسکرو ته یي امر وکړ چې وزیر په بند کې واچوي. څو ورځي وروسته پاچا له خپلو عسکرو سره یوه ځنګله ته ولاړ او هلته يي په ښکار باندې پیل وکړ. پادشاه په داسې حال کې چې په اسپ باندې سپور وو اخیر يي په ځنګله کې خپله لاره ورکه کړه. پادشاه هرې خواته ولاړ خو خپل عسکر يي پیدا نه کړل عسکر هم په خپل پاچا پسې ګرځیدل. اخیر پاچا په دې ځنګله کې داسې یوې قبیلې ته ورسید چې هغوئ خپلو خدایانو ته د قربانۍ مراسم پر ځای کول. ناګهانه خلکو پاچا ته پام شو او د پاچا د ښایسته څیرې په لیدلو سره ټول خوشاله شول، ځکه چې د هغوئ په زړونو کې داسې ور وګرځیدل چې د خپلو خدایانو لپاره تر ټولو ښه قرباني همدا پاچا ده. هغوئ پاچا ونیو او له اسپ نه يي راښکته کړ او د خپلو خدایانو د مجسمې مخته يي وتاړه تر څو يي ووژني. ناګهانه د دې قبیلې یوه سړي چیغه کړه او ويي ویل: « هی!!! موږ نشو کولای دا سړی د خپلو خدایانو لپاره قرباني کړو، ځکه چې د هغه وجود ناقص ده. راشئ او د هغه ګوته وګورئ چې پرې سوې ده.»

وروسته د دې قبیلې خلکو هغه بیرته ازاد کړ او له مرګ څخه بچ شو.

کله چې پاچا خپلې ماڼۍ ته ورسید نو يي وزیر را وغوښت او ورته يي وویل: « زه ستا د دې خبرې په حکمت اوس پوه شوم چې تل به تا ویل هر څه چې پیښیږي هغه زموږ په خیر وي. ځکه چې زه له داسې خلکو سره مخامخ شوی وم چې زه يي خپلو خدایانو ته قرباني کولم، خو کله چې يي زما پري شوي ګوته ولیدله نو يي بیرته ازاد کړم. اوس ته دا راته ووایه چې زندان ته ستا په تګ سره تا ته کوم خیر در ورسید او که یه؟»

وزیر ورته وویل: « زما ګرانه پاچا ته نه ویني چې، که چیرته زه زندان ته نه وای تللی نو به د تل په څير زه له تا سره وای او په همدې ځنګل کې چې ته له وژلو بچ شوي، اخیر به یي زه قرباني کولم. نو څرګنده شوه چې زما بندي کېدل هم زما په ګټه او خیر پای ته ورسیده.

 

کلک ایمان ولرئ او په دې پوه شئ چې هر څه چې پیښیږي هغه د خداي پاک غوښتنه ده.